Σήμερα τα πράγματα είναι βέβαια πολύ διαφορετικά, αλλά θα εξακολουθεί να υπάρχει μια αίσθηση της κοινότητας. Οι κάτοικοι μπορούν να επιλέξουν να παίξουν μερικά παιχνίδια στο partypoker ή να παίξουν τάβλι με ουζάκι το καλοκαίρι. Έχοντας τον κοινόχρηστο χώρο, η μεζονέτα κάνει αυτή τι διαφορά, τότε και σήμερα.

Κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη η μεζονέτα είναι: Κατοικία που αποτελείται απο δύο ορόφους, οι οποίοι επικοινωνούν εσωτερικά με σκάλα και που υπάρχει είτε ως ανεξάρτητη κατοικία, είτε σε συγκρότημα τέτοιων κατοικιών, είτε σε πολυκατοικία.

Στην πραγματικότητα η μεζονέτα είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό κτίσμα. Είναι το σύμβολο της εκδημοκρατισμένης κοινωνικής επιτυχίας, μια κατάκτηση που όλοι μπορούν να τη μοιραστούν, το ακίνητο 4x4, η απόδειξη ότι η μεσαία τάξη, ό,τι κι αν λένε οι οικονομολόγοι, είναι ακόμη ζωντανή.

Ο κάτοικός της ξέρει και αποδέχεται τη συνύπαρξή του με τις μονοκατοικίες μεγαθήρια των 2.000 τετραγωνικών, για να χωρέσουν και τους φουσκωτούς, όμως, από το ύψος του δευτέρου ορόφου του μπορεί να τα αντικρύζει με αξιοπρέπεια. Πρώτον διότι και αυτός, όπως και αυτοί στο μεγαθήριο, γλίτωσαν από τις δουλείες της πολυκατοικίας, όπου γεννήθηκαν όλοι μαζί και μεγάλωσαν ομαδικά.

Δεύτερον διότι τα τετραγωνικά δεν έχουν πια και τόση σημασία όταν αυτός, όπως και «αυτοί εκεί μέσα» μοιράζονται την ίδια επαφή με τον χλοοτάπητα του κήπου και τα λοιπά δείγματα της χλωρίδας που αποκαλούνται στις συνομιλίες των συναναστροφών «φύση». Μια «φύση» με την οποία ο ιδιοκτήτης της μεζονέτας δικαιούται να επαίρεται ότι έρχεται σε επαφή μαζί της καθημερινά.

Νομίζω ότι στο σημείο αυτό εντοπίζεται και το πρώτο υπαρξιακό χαρακτηριστικό της μεζονέτας. Ο κήπος της οφείλει να μην είναι πραγματικός κήπος. Θα ήταν σαν να προσβάλλει το όλον αρχιτεκτονικό concept. Ο κήπος της οφείλει να συμβολίζει κάποια πλατωνική ιδέα του κήπου με τον ίδιο τρόπο που το προάστιο στο οποίο είναι χτισμένη η μεζονέτα συμβολίζει την «ανάσα που παίρνεις μόλις βγεις από το κέντρο»- ανάσα απολύτως συμβολική εννοείται, αφού στην πραγματικότητα δεν μπορείς να ανασάνεις.

Αυτό το θέμα του «περιβάλλοντος χώρου» θα μπορούσε όντως να αποτελέσει ολόκληρο κεφάλαιο στο μυθιστόρημα της μεζονέτας. Διότι όπως δεν νοείται μεζονέτα στο κέντρο της πόλης- εκτός απ΄ αυτές των πολυκατοικιών- έτσι και δεν νοείται μεζονέτα στο κέντρο της άγριας φύσης. Ο φυσικός χώρος της μεζονέτας είναι το προάστιο, και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο χώρος της καταπατημένης φύσης.

Αυτό όσο κι αν φαίνεται περίεργο προσθέτει κοινωνική αξία στη μεζονέτα. Πρώτον διότι όταν αποκτάς δικαιώματα σε καταπατημένη περιοχή δεν κινδυνεύεις να στην καταπατήσουν και δεύτερον διότι, έχοντας καταφέρει να αποκτήσεις ιδιοκτησία σε καταπατημένη περιοχή, πρώην καμένο δάσος, ρέμα και τα συναφή, έχεις ένα επιπλέον αποδεικτικό στοιχείο ότι δεν βρέθηκες εκεί τυχαία. Βρέθηκες εκεί γιατί όντως πέτυχες κοινωνικά. Νόμιμα χτίζει όλος ο κόσμος. Στα καμένα δάση μόνον οι επιτυχημένοι μπορούν να χτίσουν. Είναι σαν τα 4x4: αν τα παρκάρεις νόμιμα είναι σαν να τα απαξιώνεις. Αν κλείνεις όμως πεζοδρόμιο και δρόμο μαζί δείχνεις πως στέκεσαι στο ύψος της αξίας τους.

Εκτός από χλωρίδα η μεζονέτα διαθέτει και δείγματα πανίδας. Συνήθως πρόκειται για σκύλους οι οποίοι είναι εξαγριωμένοι γιατί κανείς δεν τους δίνει σημασία και γαβγίζουν όλη νύχτα χωρίς κανείς να τους δίνει σημασία. Αυτό δεν νομίζω ότι θα πρέπει να το αποδώσει κανείς στις αγροτικές καταβολές της νυν μεσαίας τάξης: ο αγροτικός πληθυσμός γνωρίζει ότι όταν το σκυλί γαβγίζει κάποιον λόγο έχει να γαβγίζει.

Προσοχή. Τα υλικά της μεζονέτας δεν είναι απαραιτήτως ευτελή. Μπορεί να είναι εξαιρετικής ποιότητος, οι αντισεισμικές προδιαγραφές της να είναι οι καλύτερες, οι πολεοδομικές άδειες να έχουν όλες εκδοθεί κατά το γράμμα του νόμου  και γενικά η μεζονέτα δείχνει πως είναι μια κατασκευή προορισμένη να αντέξει στον χρόνο.

Πηγή: ΤA NEA